یکی عاشق شده ، دلش شکسته

یکی دردی داره ، درمون نداره

یکی دلش می سوزه از جدایی

یکی راهی نداره ، جز صبوری

یکی اشکاش میاد به روی گونه

یکی شونه نداره واسه تکیه

یکی تنها نشسته زیر بارون

داره می خونه از روزای با اون

یکی هرجا می ره ، می بینه اون رو

یکی خوابش شده دنیای با اون

یکی غریب شده میون این شهر

تا صبح میخونه از نگاه دلبر

یکی حیرون شده به رسم شب گرد

جز این ستاره ها نداره هم درد

یکی غزل میگه برای عشقش

فقط اسم اونه مونده به یادش

یکی داره براش دعا می خونه

واسه سلامتیش دخیل می بنده

یکی تنها شده داره میمیره

داره اسم اونو به لب میاره

یکی نفس نداره واسه موندن

یکی خسته ، اسیر ، بی کس و دوره

یکی ذکرش شده خدا خدایا

همونجا که اونه ، باشه بهشتت

دلم ساعتی میخواهد !..که مانده باشد روی ... ساعتهای با تو بودن

شاهد شب زنده داریها سلام

التیام زخمهای بی قرار باز هم سلام

آمده ام باز دادو غالی سر کنم

شایدم از بهر آرامش کمی زاری کنم

بوی بارون بوی آتیش بوی نون ،وقت غروب آسمون

بوی اشک بوی جدایی بوی پاییز ،تو نگاه آسمون

شب شدو دلم بهونه میگیره

واسه اون که نمیاد ببین چه آروم میگیره

گونه هام خیس شدن بس که تورو ناله زدم

واسه ی یه لحظه بودن به کنارت سینمو چاک زدم

خوندن ترانه هم دردی رو درمون نمیشه

جون واسه دادن اما ،بی جون هم نمیشه

شبو روزم شده تو ،عمرو وجودم شده تو

انگاری درد همه مردم شهرم شده تو

به خودم میام میبینم که موهام سپید شدن

همه رفتن ،همه مثل تو برام یاد شدن

باید از نو بنویسم ،قصه ی رفته به جایی نرسید

قلمم شکسته اما ،بار کج شده به منزل نرسید

ما که عمریه با حسرت دلمون یار شده

حسرتو سوختنو ساختن واسه ما بسته دیگه

یه روزی پرده واسه چشم همه کنار میره

یکی محبوب تو اون یکی تو حسرت می سوزه

لحظه ی شکستن دل ،پیشکش صبر عجیبت

همه دلخوشیم به اینه ،که سرم بره به راهت

" هست " را اگر قدر ندانی می شود " بود "

و چه تلخ است

" هست " ی که " بود " شود و " دارم " ی که " داشتم "

خیلی نمونده فرصتی ، شاید که باید پا بشی

پایی برای موندنو پایی برای روندنی

اگه سخته ، اگه تلخه ، اگه حتی پناهی نیست

تو این دنیای رنگارنگ بی رنگی

اگه بین ما آدمها بین این همه رفیقا

یکی نیست درد دلت رو بخونه !

اون که می بره همونه که می خنده

پاشو از رو ببرش به روش بخند

اگه خوردی تو زمین پاشو بخند

اگه نیست دنیا به کامت تو بخند

اگه تنگ اون نفس هات تو بخند

اگه پولی نداری اگه سقفی نداری اگه مرکب نداری پاشو بخند

اگه هر کسی چیزی چارتا داره تو نداری بازم بخند

پاشو رو کن به همه دنیا بخند

اگه رفته اگه فکر کرده یکی بهتره از تو !

به نگاهی تو با لبخند بدرقش کن

اگه حتی همه رفتن ! همه جا پر شد از اون ها یادگاری

دلت رو دریا بکن ، بازم بخند

اگه سهم تو هنوزهم یه نگاه آشنا نیست ، تو بخند

خنده یعنی هنوزم امید هست

گل امیدی که روی لبهاته

توی شور صدا و برق نگاته

توی لحجه و صدای دلته

سهم یک نفر یا یک جماعته

پاشو سادگی بکن

با همه ی دردی که توی سینته !

پاشو یا علی بگو ، مرهمی شو واسه ی زخم همه

اون که قد کشید به آسمون رسید

اون که دنیا کم آورد دو زانو پیش روش نشست

ضربه های دلشو

وقف نگاه

دلای سوخته کرد

شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

صبح روزی ، پشت در می آید و من نیستم

قصه دنیا به سر می آید و من نیستم

یک نفر دلواپسم این پا و آن پا می کند

کاری از من بلکه بر می آید ومن نیستم

خواب و بیداری ،خدایا بازهم سر می رسد

نامه هایم از سفر می آید و من نیستم

هرچه می رفتم به نبش کوچه او دیگر نبود

روزی آخر یک نفر می آید و من نیستم

در خیابان در اتاقم روی کاغذ پشت میز

شعر تازه آنقدر می آید و من نیستم

بعد ها اطراف جای شب نشینی های من

بوی عشق تازه تر می آید ومن نیستم

بعد ها وقتی که تنها خاطراتم مانده است

عشق روزی رهگذر می آید ومن نیستم

شكستنی

دفـــع بلاست

امــــــــــــا

باور نمی كند . . . دلـــم

اول از یک روی خوش آغاز شد

مثل هر قصه ، با نگاهی ساز شد

ایام به کام و نفس بوی بهار شد

ولع دیدن او آتش جان شد

نام او زمزمه روح و زبان شد

یاد او آرامگه خاطر و جان شد

دل که می بندی نمی دانی چه شد

کم کم اما حادثه آغاز شد

لحظه های خوش ، خاطرات خشک شد

دیده بس نالید عاقبت بی آب شد

در تمنایش آبرو بر باد شد

زیر لب زمزمه از هر طرف آغاز شد

خسته اما جنگ با خویشتن آغاز شد

دل شکست ، شهر دل آشوب شد

او که رفت روزها شب ، شب چاره شد

شب امید التیام زخم شد

دور از او هر روزه ام یک سال شد

بی نگاهش طعم دنیا خاک شد

کم کم این دنیا برایم تنگ شد

سینه ام از بی هوایی بند شد

ضربه ی هر زخم برایم درس شد

درس مجنون ، هر شب برایم مشق شد

چاره روح شکسته ، دخیل بر عشق شد

التماس و گریه و فریاد شد

حال وقتیست که دل ، بنده ی ایوان تو شد

بند در بند رخ و گوشه ی ابروی تو شد

دانی از زندگی چه می خواهم ؟

من تو باشم ، تو ، پای تا سر ، تو

زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو ، بار دیگر تو . . .

انتظار . . .

ســــــــــکوت

. . . . آسمان

. . . لبخند ، تبسم

. . . . . . . . . . . . . . . . سلام ،

و باز هم انتظار . . .

چرا تلخ ؟! . . شیرین !

تلخ نیست شیرینه ، شیرین مثل بارون

شایدم  . .

مثل گونه های خیس

.

.

.

 هوایت میکند

دلــــــــــــم

عشق قلب آدم را می شکند ولی ارزشش را دارد

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابريشم

چند وقت است که هر شب به تو می انديشم

به تو آری ، به تو يعنی به همان منظر دور

به همان سبز صميمی ، به همبن باغ بلور

به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويری

که سراغش ز غزلهای خودم می گيری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

يعنی آن شيوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تو

به خموشی ، به تماشا ، به شکيبایی تو

به نفس های تو در سايه سنگين سکوت

به سخنهای تو با لهجه شيرين سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

خدايا دفتر جرم مرا روز جزا باز مكن من به اميد عطای تو خطاكار شدم 

صبر کن عشق زمینگیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر به کجا ؟ یک دو نفس صبر بکن

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

باش ، با دست خودت آئینه را پاک بکن

نکند آئینه دلگیر شود بعد برو

یک نفس حسرت لبخند تو را می بارد

خنده کن ، عشق نمک گیر شود بعد برو

 تو اگر کوچ کنی ، بغض خدا می شکند

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه ، سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو

قورت می دهم ،همه دلتنگيهايم را و تلخ نوشته هايم را

سر می كشم ،انكار نمی كنم ،لج كرده ام كه برايت بنويسم

گريه كنم ،عاشقت بمانم

لج كرده ام

دوستت داشته باشم

دلم می خواهد باور كنی ،دوستت دارم

همين

كاش می دانستی

ما را

مجال آن نیست

كه روزهای رفته را

از سر گیریم

 و لحظه های بی بازگشت را

تمنا كنیم

كاش می دانستی

فردا

چه اندازه دیر است

برای زیستن

 و چه اندازه زود

برای مردن

و « همیشه » واژه ای است پر فریب

 كاش می دانستی

یك آلاله را

فرصت یك ستاره نیست

 و به ناگاه

بسته خواهد شد

پنجره های دیدار

در اجبار تقدیر

كاش می دانستی

آفتاب را دوست دارم

من ، خداپرست شده ام

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
 به نرده های ایستگاه رفته

  تکیه داده ام !

به تو عادت دارم

مثل پروانه به آتش ، مثل عابد به عبادت

و تو هر لحظه که از من دوری ، من به ویرانگری فاصله می اندیشم

در کتاب احساس واژه فاصله یک فاجعه معنا شده است

تو توانایی آن را داری که به این فاجعه پایان بخشی

کودکی دیدم ماه را بو می کرد

قفسی بی در دیدم که در آن روشنی پر پر می زد

نردبانی که از آن عشق می رفت به بام ملکوت

من زنی را دیدم نور در هاون می کوبید

من گدایی دیدم در به در می رفت آواز چکاوک می خواست

و سپوری که به یک پوسته ی خربزه می برد نماز  

من الاغی دیدم ینجه را می فهمید

در چراگاه ( نصیحت ) گاوی دیدم سیر

شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سوسن می گفت : ( شما )

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را

در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم

و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد

همیشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم

که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه غروب نکند

من تو را دوست دارم و تو کسی دیگر را و کسی دیگر مرا ، و ... ما همه تنهاییم

شیشه بغض من آرام شکست

و تو آن سوی افق خندیدی

خنده ات ؛در هر آرزوی مرا بست و شکست

وصدایت

مثل پتکی بر سرم کوفت که:

هی دیر شده باید رفت

و تو انگار نمی دانی

که دلم دور از تو

به صدای پای باد هم می شکند...

كنم هر شب دعايي كز دلم بيرون رود يادش

ولي آهسته مي گويم الهي بي اثر باشد

نشود فاش کسی آن چه میان من و توست

تا اشارات نظر ، نامه رسان من و توست

گوش کن ، با لب خا موش سخن می گویم

پاسخ گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه

ای بسا باغ  و بهاران که خزان من و توست

این همه قصّه ی فردوس و تمنّای بهشت

گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه ی عشق است ، نشان من و توست

سایه ! ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من وتوست